پنجشنبه، بهمن ۱۵، ۱۳۸۸

اریتره - E R I T R E A

























































اریتره (نام رسمی: ایالت اریتره)، کشوری است واقع در شاخ آفریقا که از غرب با سودان، از جنوب شرقی با جیبوتی و از جنوب با اتیوپی همسایه است. شرق و شمال این کشور (بیش از 1000 کیلومتر) به دریای سرخ منتهی می‌شود. فاصله اریتره تا یمن و عربستان سعودی به ترتیب 60 و 275 کیلومتر است. وسعت اریتره 117600 کیلومتر مربع است (صدمین کشور از لحاظ وسعت). بر اساس تخمین سی آی اِی در جولای 2009، جمعیت اریتره 5647168 نفر (108 در جهان) است. اریتره بیش از 300 جزیره در دریای سرخ دارد.

شهرهای مهم اریتره:
أسمراه
(به معنی زندگی در آرامش): پایتخت این کشور آفریقایی است که جمعیتی بالغ بر 579000 نفر (پر جمعیت‌ترین شهر اریتره) دارد. ارتفاع أسمراه از سطح دریا 2400 متر است. أسمراه نخستین بار در اواخر دهه 1930 میلادی، زمان امپراتوری یوهانس چهارم در اتیوپی، با ایجاد چهار روستا شکل گرفت. بنیتو موسیلینی با تأسیس این شهر قصد ایجاد "روم کوچک" در آفریقا را داشت تا دومین امپراتوری روم را توسعه دهد. پس از سرنگونی موسیلینی، هایله سلاسی اول امپراتور اتیوپی بر أسمراه تسلط یافت و اکنون پایتخت اریتره است.

کِرِن: دومین شهر بزرگ اریتره که در شمال غربی أسمراه واقع شده است. جمعیت این شهر در سال 2005، 86483 برآورد شده است. کرن مرکز درگیری ارتش ایتالیا و بریتانیا در جنگ جهانی (1941) دوم بوده است.

مصوع: از مهمترین بندرهای اریتره است که جمعیتی بالغ بر 36700 نفر در آن زندگی می‌کنند. مصوع، در طول تاریخ بندری کلیدی برای ارتش مصر، عثمانی، ایتالیا و بریتانیا بوده است. مصوع تا سال 1900 مرکز منطقه محسوب می‌شده تا این که مرکز به أسمراه منتقل شده است.

عصب: بندری در جنوبی ترین قسمت اریتره است که فاصله‌اش با خاک یمن 60 کیلومتر است. جمعیت این شهر حدوداً 40000 نفر است. در گذشته ذخایر نفتی این منطقه موجب رونق عصب بوده تا این که در سال 1997 پالایشگاه نفت عصب به دلیل مشکلات محیط زیستی تعطیل شده است.

اطلاعات عمومی:


آب و هوا: اریتره آب و هوایی ملایم در قسمت‌های کوهستانی دارد، اما نواحی پست این کشور بسیار گرم است. هوا معمولاً آفتابی و گرم است. فصل بارندگی در فاصله خرداد تا شهریور است، اما در بهمن تا فروردین هم بارندگی‌های کوتاه رخ می‌دهد. بارندگی سالانه در کوهستان‌های اریتره به 610 میلی‌متر در سال نیز می‌رسد. بلندترین نقطه اریتره 3018 متر و پست ترین نقطه 75- متر از سطح دریا هستند.


زبان
: اریتره از معدود کشورهایی است که زبان رسمی ندارد ولی "تیگرینا" و عربی دو زبان رایج این کشور هستند. زبان انگلیسی و ایتالیایی هم زبان‌های شناخته شده‌ای در سطح جامعه هستند. مسلمانان اریتره از زبان عربی استفاده می‌کنند و مسیحیان از زبان "تیگرینا". زبان امهریک (اتیوپی) هم از سال 1956 و در زمان تسلط اتیوپی بر اریتره زبان رسمی این کشور بود و هم اینک مهاجرین اتیوپیایی از این زبان استفاده می‌کنند.

دین: اسلام و مسیحیت دو دین رایج در اریتره هستند. نسبت گرایش به این دو دین تقریباً برابر است.

منابع طبیعی: طلا، پتاسیم، روی، مس، نمک، ماهی، نفت و گاز طبیعی

فرودگاه: سه فرودگاه بین‌المللی در اریتره وجود دارد. أسمراه، مصوع و عصب شهرهای صاحب فرودگاه بین‌المللی هستند. از ماه مارچ 2007 تمام پروازهای بین‌المللی در أسمراه می‌نشینند. قاهره (مصر)، فرانکفورت (آلمان)، دوبی (امارات متحده عربی)، جده (عربستان سعودی)، خارطوم (سودان)، نایروبی (کنیا) و صنعا (یمن) پرواز مستقیم به أسمراه دارند.

اینترنت: 200000 نفر کاربر اینترنت (3.5%)

تاریخ اریتره:
اریتره همواره در طول تاریخ هدف تاراج بوده است. اعراب، عثمانی‌ها، پرتقالی‌ها (از گوا در هند)، مصریان، اتیوپیایی‌ها، سودانی‌ها، انگلیسی‌ها و ایتالیایی‌ها، همگی در طول تاریخ به اریتره تعرض کرده‌اند. اما اریتره کنونی بیش از همه متأثر از هجوم ایتالیایی‌ها به این سرزمین است.
در سال 1869 یک کشیش کاتولیک ایتالیایی به نام جوزپه ساپتو از طرف یک شرکت حمل و نقل ایتالیایی به نام روباتینو زمینی را در محل کنونی عصب از یک زمین دار عثمانی خرید. در همین سال بود که کانال سوئز دریای سرخ را به دریای مدیترانه متصل کرد. در سال 1882 دولت ایتالیا عصب را به عنوان یک انبار ذغال سنگ برای خود معرفی کرد. در آغاز سال 1890 ایتالیا اریتره را مستعمره خود کرد و پادشاهی ایتالیا از آن زمان تا سال 1941 بر این سرزمین حکمرانی کرد. بین سال‌های 1936 و 1941 بنیتو موسیلینی، اریتره، اتیوپی و سومالی را متحد نمود تا امپراطوری کوچکی در منطقه ایجاد کند. اریتره در دوران استعمار ایتالیا به سرعت در صنعت پیشرفت کرد به طوری که اکثر جاده‌ها و راه‌آهن کنونی اریتره مربوط به آن دوران می‌باشد. بعد از فروپاشی فاشیسم در جنگ جهانی دوم توسط ارتش متحده، انگلستان زمام امور در اریتره را در دست گرفت.
اریتره از سال 1961 تا حدود سی سال درگیر جنگ با کشور همسایه خود، اتیوپی بود تا به استقلال برسد. در سال 1962 امپراطور اتیوپی (هایله سیلاسی اول) اریتره را استان چهاردهم اتیوپی نامید. پس از این مردم اریتره با تشکیل "جبهه آزادی بخش اریتره (ELF)" به مبارزه با اتیوپی برخاستند. در ابتدا ELF از مسلمانانی تشکیل شده بود که توسط مسلمانان مصر حمایت می‌شد تا جامعه متحد اعراب را گسترش دهد. نگرش دینی-ایدئولوژیکی این جنبش باعث چند دستگی در آن شد، تا این که جبهه ملی آزادی بخش اریتره (EPLF) شکل گرفت که بر اساس مفاهیم مارکسیستی استوار بود. در دهه 1970 درگیری‌های شدیدی بین این دو جبهه شکل گرفت.
جبهه آزادی بخش اریتره در دهه هفتاد میلادی و پس از انقلاب سوسیالیستی اتیوپی علیه حکومت پادشاهی تا مرز پیروزی و در دست گرفتن قدرت در اریتره نیز پیشرفت. اما برکناری حاکم وقت اریتره توسط شوروی و حمایت شوروی از اتیوپی باعث تضعیف جبهه آزادی بخش اریتره گردید.
بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1989، EPLF بر شدت مبارزات خود افزود تا جایی که بندر مصوع را اشغال کرد. در ماههای آغازین سال 1991 همه اریتره به جز پایتخت این کشور تحت تصرف جبهه آزادی بخش اریتره در آمده بود. در ماه می 1991 أسمراه هم به دست اریتره‌ای افتاد و منگیتسو هایلن‌ماریام، رهبر اتیوپیایی اریتره به زیمبابووه فرار کرد که هنوز هم در این کشور زندگی می‌کند.
مواجهه با منابع محدود مالی و کشوری خسته از سی سال جنگ، باعث شد تا دولت اریتره تلاش دو چندانی برای بازسازی کشور و نیروی نظامی خود انجام دهد.
در سال 1994 رابطه اریتره و سودان تیره شد و دلیل آن ادعای اریتره مبنی بر حمایت سودان از گروهک تروریستی‌ای بود که قصد بر هم زدن آرامش در اریتره را داشت. روابط دیپلماتیک دو کشور پس از 11 سال (2005) و در پی نشست قطر در سال 1999، دوباره به حالت عادی بازگشت.
در سال 1998، جنگ دیگری بین اریتره با اتیوپی بر سر منطقه مرزی‌ای به نام بدمه در گرفت. در سال 2000 توافق نامه الجزایر سعی در حل اختلافات داشت و حق مالکیت را بر بدمه را به اریتره داد، اما اتیوپی از پذیرش قطعنامه سرباز زد و نیروهایش را در این منطقه نگه داشت. این منطقه هنوز مورد ادعای هر دو طرف است. در خلال این اختلاف با اتیوپی، به دلیل حمایت جیبوتی از اتیوپی، رابطه اریتره با جیبوتی هم تیره شد و پس مدتی بازگشت به حالت نرمال دوباره این رابطه به تنش انجامید و هنوز هم متشنج است.
مشکلات اریتره بر سر استقلال مرزی با یمن هم دیده می‌شود. جزیره حنیش بین سال 1996 تا 1998 مورد اختلاف دو کشور بود تا این که به حکم دادگاهی در سال 2000 این اختلاف به پایان رسید.





Introduction
Eritrea officially the State of Eritrea, is a country in the Horn of Africa. It is bordered by Sudan in the west, Ethiopia in the south, and Djibouti in the southeast. The east and northeast of the country have an extensive coastline on the Red Sea which extends more than 1000 km, directly across from Saudi Arabia and Yemen. Its size is just under 117,600 km2 (45,560 sq mi) with an estimated population of 5 million. The capital is Asmara.

Population:
5,647,168 (July 2009 est.)
Country comparison to the world: 108

Major Cities
Asmara meaning "Live in Peace" is the capital city and largest settlement in Eritrea, home to a population of around 579,000 people, at an elevation of 2,400 meters. Asmara started with four villages, to being a regional center under Emperor Yohannes IV of Ethiopia, to "Little Rome" of Benito Mussolini's unsuccessful second Roman Empire, to being a provincial capital under Emperor Haile Selassie I of Ethiopia and lastly a national capital of Eritrea.

Keren (formerly Cheren) is the second largest city in Eritrea, lying North West of Asmara. As of 2005, the population of this city has been estimated to be 86,483. Keren was the site of a key battle between Italian and British troops in 1941.

Massawa, also known as Mitsiwa is a port city on the Red Sea coast of Eritrea. Important for many centuries, it has been colonised by Egypt, the Ottoman Empire, Italy, and Britain and was finally part of Ethiopia until the independence of Eritrea in 1991. Massawa was the capital of the Italian Colony of Eritrea until this was moved to Asmara in 1900. Population is 36,700.

Assab is a port city in the Southern Red Sea Region of Eritrea on the west coast of the Red Sea. In 1989, it had a population of 39,600. Assab possesses an oil refinery which was shut down in 1997 for economical reasons. Nearby is the site of the ancient city of Arsinoe.

Geography
The country has a high central plateau that varies from 1,800 to 3,000 meters (5,906 to 9,843 ft) above sea level. Coastal plain, western lowlands and some 300 islands comprise the remainder of Eritrea's land mass. Eritrea has no year-round rivers.

The climate is temperate in the mountains and hot in the lowlands. Asmara, the capital, is about 3,000 meters (9,843 ft) above sea level. Maximum temperature is 26 °C (78.8 °F). The weather is usually sunny and dry, with the short or belg rains occurring February-April and the big or meher rains beginning in late June and ending in mid-September.

Area:
Total: 124 320 km²

Climate: hot, dry desert strip along Red Sea coast; cooler and wetter in the central highlands (up to 610 mm of rainfall annually); semiarid in western hills and lowlands; rainfall heaviest during June-September except in coastal desert.

Lowest point: near Lake Kulul within the Afar Depression −75 m
Highest point: Soira 3018 m

Language
Eritrea does not have official languages as such, but Tigrinya and Arabic are the most used. English and Italian are widely understood and also are spoken especially by residents of the capital, Asmara. Tigrinya and Arabic were the official languages from 1952 to 1956 and continue to be the foremost languages, Tigrinya among the Christians and Arabic among the Muslims.
As part of a gradual nullification of Eritrean autonomy under Ethiopian rule, Amharic became the official language in 1956. Today it is spoken predominately by people of Eritrean descent who were forced from their homes in Ethiopia.
English is used in the government's international communication and is the language of instruction in all formal education beyond the fifth grade.

Religion
Eritrea has two dominant religions, Islam and Christianity, with approximately half of the population belonging to each faith. Most Muslims follow Sunni Islam.

Natural resources:
Gold, potash, zinc, copper, salt, possibly oil and natural gas, fish

Airport
There are three international airports, one in the capital, Asmara International Airport and the two others in the coastal cities, Massawa (Massawa International Airport) and Assab (Assab International Airport). The airport in Asmara receives all international flights into the country as of March 2007, as well as being the main airport for domestic flights. Cairo, Frankfurt, Dubai, Jeddah, Khartoum, Nairobi, Sana’a

Internet users:
200,000 (2008)

History
From across the seas came various invaders (and colonizers) such as the South Arabians hailing from the present-day Yemen area, the Ottoman Turks, the Portuguese from Goa (India), the Egyptians, the British and, in the 19th century, the Italians. Over the centuries, invaders also came from the neighbouring countries of Africa to the south (Ethiopia) and to the west (Sudan). However, present-day Eritrea was largely impacted by the Italian invaders in the 19th century.

Italian colonisation arguably began with the purchase of the locality of Assab by a Roman Catholic priest by the name of Giuseppe Sapeto acting on behalf of a Genovese shipping company called "Rubattino" who bought the land from the Afar Sultan of Obock (a vassal of the Ottomans) in 1869. This happened in the same year as the opening of the Suez Canal. Assab was acquired by Italy (1882) who found the port inadequate for exploitation of its hinterlands, and came to use Assab as a coaling station.

Italy declared Eritrea a territory of Italy as of New Years Day 1890. The Kingdom of Italy ruled Eritrea from 1890 to 1941. Approximately 100,000 Italian colonists settled during the 1930s in the Colonia Primigenia (as Eritrea was called by the Italians, meaning they considered Eritrea their first and most important colony), mainly in Asmara.

Between 1936 and 1941, Dictator Benito Mussolini briefly created the Italian Empire, with the short-lived union of Eritrea, Ethiopia and Italian Somaliland. Eritrea enjoyed considerable industrialization and development of modern infrastructure during Italian rule (such as roads and the Eritrean Railway). The Italians remained the colonial power in Eritrea throughout the lifetime of Fascism and the beginnings of World War II, until they were defeated by Allied forces in 1941, and Eritrea came under British administration.

Barely 10 years into the federation with Ethiopia, in 1961, had the 30-year Eritrean Struggle for Independence begun, following the Ethiopian Emperor Haile Selassie I's dissolution of the federation and shutting down of Eritrea's parliament.

The Emperor declared Eritrea the fourteenth province of Ethiopia in 1962.

The ELF was initially a conservative grass-roots movement dominated by Muslim lowlanders. The ELF received backing from Nasser's Egypt as part of a policy of expanding Arab Nationalist political influence in the region (some Eritreans were Arabic-speakers - one of the rather loose conditions for being part of the 'Arab Nation').

Following the decline of the Soviet Union in 1989 and diminishing support for the Ethiopian war, Eritrean rebels advanced further, capturing the port of Massawa and putting the Ethiopian and Soviet naval capabilities there out of action. By 1990 and early 1991 virtually all Eritrean territory had been liberated by the EPLF except for the capital, whose only connection with the rest of government-held Ethiopia during the last year of the war was by an air-bridge. In 1991, the Ethiopian army finally capitulated and its leader Mengistu Hailemariam fled to Zimbabwe where he resides to this day. Eritrean rebels entered the capital Asmara and began to govern Eritrea on May 24, 1991.

Independence was declared on May 24, 1993.

Upon Eritrea's declaration of independence, the leader of the EPLF, Isaias Afewerki, became Eritrea's first Provisional President.

Faced with limited economic resources and a country shattered by decades of war, the government embarked on a reconstruction and defense effort, later called the Warsai Yikalo Program (economic recovery programs), based on the labour of national servicemen and women. It is still continuing and deploys the conscripted, which is drawn from anyone male or female who has graduated high school, into a combination of duties ranging from military service to construction projects, health care, teaching and training/education as well as agricultural work to improve the country's food security.

Eritrea severed diplomatic relations with Sudan in 1994, citing that the latter was hosting Islamic terrorist groups to destabilize Eritrea, and both countries entered into an acrimonious relationship, each accusing the other of hosting various opposition rebel groups or "terrorists" and soliciting outside support to destabilize the other. Diplomatic relations were resumed in 2005 following a reconciliation agreement reached with the help of Qatar's negotiation in 1999.

Perhaps the conflict with the deepest impact on independent Eritrea has been the renewed hostility with Ethiopia. In 1998, a border war with Ethiopia over the town of Badme occurred. The Eritrean-Ethiopian War ended in 2000 with a negotiated agreement known as the Algiers Agreement, which assigned an independent, UN-associated boundary commission known as the Eritrea-Ethiopia Boundary Commission (EEBC), whose task was to clearly identify the border between the two countries and issue a final and binding ruling. Along with the agreement the UN established a temporary security zone consisting of a 25-kilometre demilitarized buffer zone within Eritrea, running along the length of the disputed border between the two states and patrolled by UN troops in the mission named UNMEE. Ethiopia was to withdraw to positions held before the outbreak of hostilities in May 1998. The peace agreement would be completed with the implementation of the Border Commission's ruling, also ending the task of the peacekeeping mission of UNMEE. The EEBC's verdict came in April 2002, which awarded Badme to Eritrea. However, Ethiopia refused to withdraw its military from positions in the disputed areas, including Badme, and also refused to implement the EEBC's ruling, and the dispute is ongoing.

Eritrea's diplomatic relations with Djibouti were briefly severed during the border war with Ethiopia in 1998 due to a dispute over Djibouti's intimate relation with Ethiopia during the war but were restored and normalized in 2000.[32] Relations are again tense due to a renewed border dispute.[33] Similarly, Eritrea and Yemen had a border conflict between 1996 to 1998 over the Hanish Islands and the maritime border, which was resolved in 2000 by the Permanent Court of Arbitration in the Hague.

۲ نظر:

joven گفت...

hi, you have nice blog.. u can view also mine..http://akoniwares.blogspot.com

joven گفت...

beautiful blog..pls visit mine and be a follower.. thanks and God bless..

http://forlots.blogspot.com/